Mehmet Mahmut Yıldız ; Ayasofya Namludaki son kurşun mu?

Şahlanış Hareketi  Genel Başkanı Mehmet Mahmut Yıldız “AYASOFYA NAMLUDAKİ SON KURŞUN MU”
Saygıdeğer vatandaşlarım. Bu haftanın yoğun gündemi içinde birkaç adım öne çıkan bir konu var. Ayasofya’nın ibadete açılması.
AYASOFYA kararını yorumlamadan önce bir açıklama yap-mam gerek.
Ayasofya’da zaten namaz kılınıyordu. Minarelerinden yedi tepeye ezan sesi yayılıyordu. Dolayısıyla konudan söz ederken “İbadete açıldı., yeniden ezan sesleri semaya yük-selecek.” diyenler doğruyu söylemiyorlar. Bu ifadeler, ko-nuyu bilmeyen vatandaşa dönük bir algı operasyonudur. Verilen karar, kullanımla değil, statü ile ilgilidir. Ayasofya’ nın hukuki statüsü artık müze değil, camidir.
Pek çok siyaset meraklısı gibi ben de Erdoğan’ın şu anki ortamda Ayasofya’nın açılmasını gönülden istemediğini, bu yüzden de DANIŞTAY ipine un serdiğini düşünmüştüm.
Kabul etmeliyim ki benim gibi düşünenleri yanıltmayı ba-şardı. Üstelik muhtemel vebali de siyasete değil de mahkemeye yükleyerek başarılı bir manevra yaptı. Danıştay’ın sayın Erdo-ğan’ın iradesine aykırı karar verdiğine elbette inanmıyorum. Ama Erdoğan iç-dış eleştirilere karşısında, hep yaptığı gibi bu kez de olmayan yargı bağımsızlığına sığınacaktır. “Bağımsız yargı karar verdi. Yargı kararına uymamazlık edemeyiz.” diyecektir. Onun daha önceleri işine gelmeyen yargı kararları hakkındaki saygı dolu ifadeleri, arşivlerde yer alsa da vatanda-şın zihninden uçup gitmiştir.
Daha önce Danıştay üç kez reddetmişti bu yoldaki davaları. Bizzat Erdoğan da defalarca bu yoldaki taleplere karşı çıkmış ve tahrik olarak değerlendirmişti. Ayasofya’nın cami olarak açılması” için slogan atan gruba seslenmiş; “Şimdi, kar-deşlerim, yan tarafından Sultanahmet’i bir dolduralım bakalım. Ondan sonra gerisi gelir önce onu bir hallede-lim.” diyerek ayar çekmişti.
Bu kez farklı irade beyan etmesi, civardaki camilerin tıkabasa dolmasının değil; siyaseten çok sıkıştığının ve elindeki son kurşunu namluya sürdüğünün göstergesidir.

Danıştay, İdari Yargılama Usul Kanunu gereği, normalde daha önce üç kez yaptığı gibi hem yetkisizlik, hem de kesin hüküm nedeniyle davayı esasa girmeden reddetmeliydi. Çünkü 1934 tarihli kararnameyle kurulan müzeye çevirme işlemi usulen yine kararname ile eski haline getirilir. Danıştay -bizce aldığı talimat uyarınca-bunu yapmayıp esasa girdi, hüküm kurdu.
Bizce mahkemenin esas hakkındaki yorumu doğrudur. Konu vasiyetse, vakıfsa ne mahkeme, ne de idare, vasiyet edenin; vakfedenin iradesine aykırı bir düzenleme yapamaz. Dolayısıyla ne kadar haklı gerekçelere dayandırılsa da 1934 sayılı kararname hukuka uygun değildi.
BURADA BIR PARANTEZ AÇMAM GEREK:
İşlemin usülü ile ilgili yorumumuzda ısrarlı olsam da Ayasofya’nın açılışı yolunda atılan adımları uygun buluyor ve destekliyoruz. Bu konuda emeği geçenlere teşekkür ediyoruz. Ancak biz, bazılarının yaptığı gibi bu olaya çok büyük bir misyon yükleyecek, meydanlara dökülecek ka-dar da kendimizi kaybetmiş değiliz.
AYASOFYA bir semboldür. Kararın da SEMBOLİK değe-ri yüksektir. Yoksa bu kararla Müslümanlık şaha kalkmaya-cak, İslâm alemi bu günü bayram ilan etmeyecektir. Mil-letin, memleketin gidişatında bir değişiklik olmayacaktır. Enflasyon, işsizlik son bulmayacak, toplumsal huzura va-rılmayacaktır. Ayasofya cami oldu diye ne Türkiye daha dindarlaşacak, daha namuslu olacak, ne de siyaset dili edep dairesine oturacaktır.
Karar, bu günü iple çeken büyük bir kesimin talebine cevap vermiştir. Onlar bir süre çok mutlu olacaklardır. Si-yasi gazla çalışan vatandaş kesimi, kısa süreliğine de olsa aç karnının gurultusunu unutacak rahtlayacaktır. iktidar bir süre daha bu gazla yoluna devam edecektir. Bu ba-kımdan ben karara çok büyük anlamlar yüklemiyor, abart-mıyorum. “Niye açıldı” diyenler de “Oh iyi oldu!” diyenler de haklı gerekçeler ileri sürebilirler. Ancak herkesin bilme-si gereken gerçek şudur:
Ayasofya kararı ibadet ihtiyacı için değil, toplumsal motivasyon için alınmıştır. Siyaseten gerek duyulduğu için alınmıştır. Dün ihtiyaç duyulmadığı için karşı çıkılan; bu-günse konjoktürel olarak ihtiyaç duyulduğu için alınan bir karardır.
Sayın Erdoğan, o günün şartlarına göre değer-lendirilmesi gereken 1934 tarihli kararı, ihanet diye dam-galamıştır. Burada ilk toplu namazın tarihini de 24 Tem-muz 2020 olarak açıklamıştır. Bu, o mahallenin bir türlü kabullenemediği Lozan Anlaşması’ nın yıldönümüdür.
Yani Erdoğan ayakta durabilmek için yine tarihle kav-ga etmeyi, ötekileştirdiği mahallenin duygularını umursa-mamayı tercih etmiştir. Onun birleştirmek gibi, biz olmak gibi bir derdi olmadığı açıktır.
Ayasofya, dindar vatandaş için çok önemli bir değer olsa da Erdoğan için hedefe varmak için bir süreliğine binilecek bir trenden öte anlam taşımaz. Dini siyasete ya-mamak, çıkarlara alet etmek, hem dine hem siyasete hem de topluma yapılacak en büyük kötülüktür. Bu kötülüğü yapanlar, vebalini de çok geçmeden ödeyecektir.
Rüzgâr eken fırtına biçti diye karalar bağlayacak hali-miz yoktur da memlekete ve millet yazık olmaktadır. Ruh-larda açılan yaralar kolay iyileşmez ve bedende umulma-dık yer ve zamanlarda hastalıklara yol açar.
Bu noktadan sonra Ayasofya hakkındaki her yorum boşa kürek çekmektir. Siyaseten de fonksiyonel bir tartış-ma konusu değildir.Tam aksine iktidarın ekmeğine yağ sürmektir.
Toplumun uzun vadede Ayasofya diye bir derdi oldu-ğu kanısında değilim. Aç insan Ayasofya ile doymaz. Aya-sofya, ancak üçbeş dilenciye daha iş sahası, iktidara ise bir süre daha rahat nefes alma imkanı sağlar, o kadar.
Siyaset yapmak isteyenlerin, iktidarın belirlediği gün-demin kuyruğuna takılmak, durmadan iktidarı eleştirmek yerine sokakta, halkla omuz omuza olmaları, neleri daha iyi yapacaklarına onları inandırmaları gerekir.
EN KALBİ SAYGILARIMIZLA…