Haksızlık karşısında susan toplum, yalnızca haksızlığa değil, kendi geleceğine de sessizce razı olur

“Haksızlık karşısında susan toplum, yalnızca haksızlığa değil, kendi geleceğine de sessizce razı olur.”

İspanya’nın Madrid kentinde, 87 yaşındaki María del Carmen Abascal’ın 1956’dan beri, yaklaşık 70 yıldır yaşadığı evinden zorla çıkarılması, İspanya’da büyük bir toplumsal tepkiye neden oldu. Milyonlarca İspanyol bu olayı protesto etmek için sokaklara çıktı.

Türkiye’de ise emekli polis Ali Şekeroğlu, emeklilerin yaşadığı ekonomik sıkıntılara dikkat çekmek için yapılan bir eylem sırasında, elinde tuttuğu, *sadece para için değil onurumuz için yazan pankart ile geçinemiyorum, yeter artık” diyerek yaşamına son verdi.

İNTİHAR ÖNCESİ SÖYLEDİĞİ BU SÖZLER ASLINDA TÜM EMEKLERİN ÇIĞLIĞIYDI”.
Bu çığlık Türkiye’de nasıl karşılık buldu?

Bir kaç ilde, katılım olarak halkı destek vermediği, sayıları 100 kişiyi bile bulmayan basın açıklamaları…
“Allah rahmet eylesin, mekânı cennet olsun. Ailesine ve sevdiklerine sabırlar diliyoruz.”
Hatta,“Ne gereği vardı kendini öldürmeye?” gibi sözlerle geçiştirildi
Havuz medyasında doğru dürüst haber bile olmadı.

Kamuda yetkili Memur ve İşçi sendikaları bu olay karşısında neden sessiz kalıyor? Bu kadar ağır bir olay, birkaç cılız ve etkisiz tepkiyle geçiştirilecek bir olay mıdır?

Ali Şekeroğlu’nun yaşamına son vermesine neden olan ekonomik ve sosyal sorunlar, bugün tüm emeklilerin yaşadığı sorunlarla aynı değil midir? Neden tüm emekliler, yarının emekli adayları olan çalışanlar ve ailesinde en az bir emekli bulunan gençler, İspanya halkının gösterdiği hassasiyeti göstererek tepkilerini ortaya koymuyor?

Aradan bir-iki gün geçtikten sonra hem yaşanan olay hem de Ali Şekeroğlu’nun adı unutulup gidecek. Ama Emeklilerin yaşadıkları ekonomik ve sosyal sorunları devam edecek.
Eğer Ali Şekeroğlunun intiharı sonrası gereken tepkiler gösterilseydi belki emeklilerin ekonomik ve sosyal sorunlarının çözümünde bir kelebek etkisi oluşturabilirdi.

Bu tür hususlarlarda en fazla hassasiyet gösteren Kamu İş Konfederasyonu ve Bileşen sendikalarına çağrımdır:

Ali Şekeroğlu’nun
İntihar öncesi son sözleri ve taşıdığı pankartlı resmini Genel Merkezlerine asması ve ailesiyle görüşülerek, hem kurumsal bütçelerinden hem de üyelerinin gönüllü katkılarıyla aileye ekonomik destek sağlanması konusunda bir an önce somut bir adım atılmaları..

Cihad KORAY